DIMITRIS KONIDARIS http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?blogId=16 Sat, 11 Sep 2010 02:05:47 +0300 http://www.lifetype.net ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ(ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ 24 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ) Συμπληρώθηκαν 24 χρόνια από την ημέρα που ο Ιωάννης Σαρακηνός &#8211;κερκυραίος ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, ενδιαφέρων, σημαίνων, όσο και άγνωστος στο ευρύτερο κοινό και στη γραμματεία μας&#8211; αναπαύεται στο κοιμητήρι του χωριού του Περίθεια της βόρειας Κέρκυρας, της αγαπημένης γενέτειράς του, στην οποία οφείλει και το φιλολογικό του ψευδώνυμο: Ι.Σ. Περιθειώτης (1914 &#8211; 3 Φεβρουαρίου 1984). «Η ώρα του σημαντικού αυτού δημιουργού πιστεύουμε ότι θα φθάσει», είχε υπογραμμίσει χαρακτηριστικά ο Περικλής Παγκράτης, συνδιευθυντής του περιοδικού Πόρφυρας, με το οποίο είχε συνεργαστεί ο Ι. Σαρακηνός, σε μιαν εκδήλωση-συζήτηση στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας με θέμα: «Το αισθητήριο και το λογοτεχνικό υλικό του Ιωάννη Σαρακηνού» (1988). [1] &nbsp;Ήταν ουσιαστικά κι η πρώτη απόπειρα διεξοδικής φιλολογικής-κριτικής προσέγγισης του έργου ενός αληθινού ποιητή «άδοξος που Άταν», αλλά και εκπλήρωσης, στο μέτρο του δυνατού, ενός χρέους προς τον άνθρωπο που προσέφερε στον τόπο του, την Κέρκυρα, τον Λόγο του και το παράδειγμά του. [2] Ο Ιωάννης Σαρακηνός, ποιητής που «κάθε άλλο παρά ανυποψίαστος υπήρξε» [3] &nbsp;και διανοούμενος με τη δωρεά της ιδιοφυίας, που μεγάλο μέρος της δυστυχώς (;) «σπατάλησε» στον περίγυρό του και στη Μέση Εκπαίδευση, όπου υπηρέτησε ως φιλόλογος (μέχρι που ακόμα και στα τελευταία χρόνια της υπηρεσιακής του καριέρας βρέθηκε «στο μάτι του κυκλώνα»), έμεινε εκ πεποιθήσεως μακριά από μηχανισμούς και κάθε λογής τετκταινόμενα, αλλά πάντα κοντά στους νέους και σΆ ό,τι βοηθούσε πραγματικά την πνευματική πορεία του τόπου του. ¶λλωστε, «ουδέποτε θέλησε να περάσει από την αθηναϊκή κρησάρα, κι όχι μόνο δεν το θέλησε, αλλά με τη σαρκαστική διάθεση που τον διέκρινε, πολλές φορές διακωμώδησε τα όσα συμβαίνουν εκεί». [4] Είχε σημειώσει παλαιότερα ο Κώστας Σουέρεφ (Θεσσαλονίκη): Συμβολικός, μεταφορικός, αλληγορικός, ρεαλιστής, σουρρεαλιστής, σπάνια παραδοσιακός, συχνά πρωτότυπος, «περιθειωτικός» και «αντιπεριθειωτικός», ο Σαρακηνός υπήρξε μια περίεργη περίπτωση ποιητή. Αμφίβολο αν και ο ίδιος γνώριζε όλα του τα πρόσωπα. ¶λλοτε βρίσκεται «απάνου σε μια βρύση» και στοχάζεται, άλλοτε γίνεται γέροντας στο Ληξούρι, την άλλη πολιτικός «Υποψήφιος» ή κάνει προσχέδια ή Ιστορία ή «σχέδιο για δήλωση», κι ακόμα παίρνει το ρόλο του σκεφτικού ή του Οιδίποδα. Ξαφνικά μπορεί να τον δούμε χωριάτη, επιγραμματοποιό, με «αλήθειες υπό ξένη σημαία», σε σκοπιές ή σε «θεάματα Άπο πρώτο μάτι». Ακόμη και σε αράχνη μετατρέπεται, για να ράψει τη «νέα στολή του Στρατηγού», ετοιμάζει χρονικά, κάνει ηχοληψίες, μύθους ή «μπροστά σΆ ένα ρολόι» καμουφλάρεται κυνηγός. Παραπονιέται ή επιστολο- γραφεί «στον άγνωστο διανοούμενο». Με θέματα απλά και φανερά, της ρουτίνας, περιεργάζεται όλες τις δυνατές πλευρές, όπως το παιδί, που περίεργο ψαχουλεύει το παιγνίδι του. [5] Με το ψευδώνυμό του, ο Ι. Σαρακηνός εκτύπωσε στην Κέρκυρα τις, δυσεύρετες σήμερα, ποιητικές συλλογές: 1) Στυφές αλήθειες (1963), 2) Στιγμιότυπα (1965), και 3) Περισκόπιο (1975). Στο ποιητικό του έργο, θα προστεθεί και το εκτεταμένο ποίημα Ποιητικό Μανιφέστο, που κυκλοφόρησε σε αυτοτελές φυλλάδιο το 1964. Παρατηρεί γιΆ αυτό ο Σωτήρης Τριβιζάς: Εν πάσει περιπτώσει το «Ποιητικό Μανιφέστο» αποτελεί ένα ποίημα ποιητικής, το οποίο εντάσσεται, κατά τον προσφιλή τρόπο του Σαρακηνού, σΆ ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικής κριτικής [&#8230;] Αλλά, δίπλα στο κεντρικό θέμα, κοντά στο συχνά-πυκνά επανερχόμενο μοτίβο του χάσματος ανάμεσα στους διανοούμενους και το «κοινό», ο Σαρακηνός ενορχηστρώνει μια σειρά από δευτερεύοντα ζητήματα, μηδέ του γλωσσικού προβλήματος εξαιρουμένου. Πόση, όμως, τόλμη και ποιο ηθικό ανάστημα χρειαζόταν στα μέσα της δεκαετίας του Ά60, όταν ο δημοτικισμός γίνεται συνώνυμος του «προοδευτικού» κινήματος, για να μπορέσει να καταγγείλει ένας ποιητής, γνωστός άλλωστε για τις αριστερές του αντιλήψεις, τις γλωσσικές υπερβολές με στίχους όπως οι παρακάτω: Σας έφταιγε, σας φταίει η Καθαρεύουσα, ε; / κΆ εκάματε μες τα &#8230; «κινήματά&#8230;» σας / ως και τη γλώσσα&#8230;»κίνημα&#8230;» δειλοί / &#8230; / Τριανταφυλλίδηδες χρειάζονται για να σας εννοήσουν». [6] Σε αυτοτελή τομίδια, αλλά με τΆ όνομά του, εκτύπωσε ο Ι. Σαρακηνός τα διεισδυτικά και γραμμένα με το ιδιότυπο ύφος του μελετήματα: 1) Καβαφικά (1966), 2) Σολωμικά (1967), και 3) Τρεις σύντομες μελέτες / &nbsp;Σχετικά με τον Κάλβο, Ένα σονέτο του Μαβίλη, Παρατηρήσεις στην Αντιγόνη του Σοφοκλέους (1968). Τέλος, από τη συνεργασία του με την επετηρίδα Δελτίον της Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας, μας άφησε και το ανάτυπο Για την παράδοση (1977). Αυτά είναι τα αυτοτελή δημοσιεύματα του Ι. Σαρακηνού, αλλά αρκετά ακόμη ποιήματά του, άρθρα, χρονογραφήματα, επιφυλλίδες, μελετήματα κ.ά. βρίσκονται διάσπαρτα σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Από τις εκτός Κερκύρας, εξάλλου, λιγοστές δημοσιεύσεις του, έχει εξακριβωθεί η συνεργασία του με δύο, τουλάχιστον, περιοδικά, τη Διαγώνιο της Θεσσαλονίκης (τεύχη 5, 6, 7 [1976]) και τη Δοκιμασία των Ιωαννίνων (τεύχος 4 [1973], τεύχος 8-9 [1974], ενώ ανθολογείται με το ψευδώνυμό του και στην ποιητική ανθολογία Ρένου Ηρ. Αποστολίδη. ΣΆ όλη του, λοιπόν, την πνευματική αναζήτηση, σημειώνει ο Περικλής Παγκράτης σΆ ένα μεταθανάτιο αφιέρωμα τοπικής εφημερίδας, [7] &nbsp;μένει σε στάση επιφυλακής και άμυνας. Από κει και η αμφισβήτηση της «κατεστημένης αξίας», που δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να εκληφθεί ως στάση επιθετική. Στο λόγο του &#8211;ποιητικό και κριτικό&#8211; θα σαρκάσει, θα καγχάσει, θα απομυθοποιήσει ακόμα και ιερά τέρατα, θα φθάσει στο σημείο κάποτε νΆ «αυθαιρετήσει» εις βάρος της γλώσσας, θα ποδοπατήσει την «καθεστηκυία τάξη» και θα παραμορφώσει τις μεθόδους της. Η παραδοξολογία δεν είναι η δική του μορφή αλλά το αμείλικτο ξεσκέπασμα της κοινωνικής συνθήκης. Θα πάει έτσι ενάντια στη «ροή», που θα τον ανταμείψει με ανάλογη πίκρα [&#8230;] Προτίμησε να μείνει ανομιμοποίητος, αποδιοπομπαίος και εξοβελιστέος, ψάχνοντας &#8211;όχι πάντως μάταια&#8211; για το πρότυπο [&#8230;]: Νειοφαρισαίοι, υποκριτές, ναιναίδες, παπαγάλοι / συνέχεια σΆ επαγρύπνηση πώς να φαντάζουν γιΆ άλλοι. Από το σημείο εκείνο αρχίζει η διελκυστίνδα ή αλλιώς αρχίζουν να δρουν οι αντίρροπες δυνάμεις [&#8230;] Πληγές θα σωρευτούν με αποκορύφωμα την απαράδεκτη μεταχείριση σε βάρος του πνευματικού ανθρώπου στα τελευταία χρόνια της υπηρεσιακής του καριέρας, όταν πια έχει δεχτεί και το πλήγμα της αρρώστιας. *** Οι κύριες συνιστώσες της ποίησης του Ι. Σαρακηνού, όπως είχαν εντοπιστεί στην πρώτη ουσιαστικά προσέγγισή της, στην εκδήλωση-συζήτηση για την οποία παραπάνω ο λόγος, συνοψίζονται κατΆ αρχήν ως εξής: α) Ο ποιητής αυτός δεν εντάσσεται στην παράδοση των σατιρικών επτανήσιων ποιητών, παρΆ όλο που έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Δεν κατέχεται από βεβαιότητες, και περισσότερο σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται: (Διπλωματίες με μίνι συκής κάνουν στριπτίζ σΆ επίπεδον ανώτερου γούστου) β) Η γλώσσα του περιέχει έντιμη πρόκληση, είναι γλωσσοπλάστης και ταυτόχρονα γλωσσοκλάστης: (Λογοκοπεία, λεξαγορές, λογαποθήκες και τα τέτοια μέρα τη μέρα πέφτουν σε παθητικό, γιατί πνευματομπάχαρα, ορεξοίγια κι ηδύλεξα είνΆ αζήτητα) γ) Η εποπτεία του δεν διαμεσολαβείται από θεωρίες, φορείς κ.ά.: (Τον ήλιο σας τον λέτε φωτοδότη! κι είνΆ ένας καμηλιέρης. Στη μικρή Σαχάρα της ζωής σας καμπούρες μέρες ακλουθάν η μια την άλλη με πραμάτειες κλεμένες προσδοκίες, για το παζάρι της καρδιάς σας.) δ) Ο Ι. Σαρακηνός, ευαίσθητος, ακέραιος και οξυδερκής, όπως ήταν, υπονομεύει συχνά τις κάθε λογής βεβαιότητές μας και όχι σπάνια μας προκαλεί, συνήθως σαρκαστικά, σε επανανάγνωση της ιστορίας: («Μνήμα τόδε κλεινοίο Μεγιστία, ον ποτε Μήδοι έκτανον ΟΥΚ άλλων ρήμασι πειθόμενον» παράλειψε να γράψει ο Σιμωνίδης, ίσως για νΆ αποφύγει τις συγκρίσεις, κι από τότες&#8230; δόστου και μεις&#8230; τοις κείνου γράμμασι πειθόμενοι.) ε) Είναι σπουδαίος δέκτης, αν και άνισος, με πάρα πολλές ποιητικές προσλήψεις. Δημοτικό τραγούδι, Καρυωτάκης, Καβάφης, Παλαμάς, Σικελιανός, Λασκαράτος, Βάρναλης, Σολωμός, κι ακόμα Έλιοτ, συνεισφέρουν δημιουργικά στην ποίηση του Ι. Σαρακηνού. [8] Στο αριστουργηματικό ποίημα «Παράκληση Νο 2» &#8211;ποίημα για πολύ εκλεκτικούς ανθολόγους&#8211; βρίσκονται συμπυκνωμένοι ο ορίζοντας κι ο σπαραγμός του ποιητή: &nbsp; &nbsp; (Κύριε, Κύριε Σου μιλώ την ώραΆ αυτή, της μεσημεριάτικης νύχτας, που ο θάνατος ντύνεται διπλωμάτης και το φεγγάρι στην οθόνη τΆ ουρανού ψηλά ξεκαρδίζεται στα γέλια με τις αδιακρισίες μας&#8230; Σου μιλώ μέσΆ απΆ το σινικό τείχος ενός μηδενικού που ράγισε. Με τριμμένα αισθήματα Άπο τη μεγάλη χρήση, τυλιγμένος σφιχτά το σάβανο της άρνησης, τουρτουρίζοντας μέσα στο νιφετό των σοφισμάτων, νηστικός μπροστά στην πανδαισία του ψεύδους. Σου μιλώ με τη συνέπεια του καρπού που ωρίμασε στην έρημο και τονε γεύονται κουρούνες μέρες πεινασμένες, με τις αβίαστες χειρονομίες της πληρότητας, νηφάλιος απΆ τις τοξίνες των ελπίδων. Πίστεψέ με Κύριε. Και τι ζητώ; πράγματΆ ασήμαντα. Για σκέψου το κι ο ίδιος. Δεν ξέρω αν μΆ άκουσες, γιατΆ είναι θόρυβος πολύς δω κάτω απΆ τις σφυριές, τα κομπρεσέρ και τα κορακιστά των οικοδόμων &#8211;που αναστηλώνουν τη Βαβέλ&#8211; Πάντως σαν πάνσοφος Θεός θα νιώσεις τι Σου λέγω.) στ) Ο Ι. Σαρακηνός, για να δοθεί μία ευρύτερη εικόνα του, είναι φύση συγγενική με τον Σκαρίμπα. [9] *** Ο Ιωάννης Σαρακηνός έφυγε όταν είχε αρχίσει ουσιαστικά να συζητείται η ποίησή του στην Κέρκυρα, χάρη ιδίως στους νεότερους, απΆ τους οποίους έγινε ασμένως αποδεκτός, εν αντιθέσει με τις επιφυλάξεις ή τις παρανοήσεις του παρελθόντος. Το 2000 είχε κυκλοφορήσει στη σειρά "εκ νέου" των εκδόσεων Γαβριηλίδη η παρουσίαση του ποιητή με ποιητικό και κριτικό ανθολόγιο από τον Περικλή Παγκράτη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αξίζει να μελετηθεί προσεκτικότερα και να λάβει τη θέση που του αναλογεί στη νεοελληνική γραμματεία. ------------------------------------------------------ &nbsp;[1] Περιοδικό Πόρφυρας, τεύχ. 49, 1989, αφιέρωμα (Πρακτικά της εκδήλωσης &#8211; Περικλής Παγκράτης, Θεοτόκης Ζερβός, Νάσος Μαρτίνος, Δημήτρης Κονιδάρης). &nbsp;[2] Το 1975, επίσης, η Ομάδα Τέχνης, των νέων τότε της Κέρκυρας, οργάνωσε διπλή εκδήλωση στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, για τους ποιητές Μ.Ι. Δεσύλλα (1914-1970) και Ι. Σαρακηνό, παρουσία του δεύτερου. &nbsp;[3] Σωτήρης Τριβιζάς: «Ο τρίτος θάνατος», περιοδικό Η λέξη, τεύχ. 67, 1987 («Οι ποιητές άδοξοι που Άναι»&#8230;»). &nbsp;[4] Περικλής Παγκράτης, περιοδικό Πόρφυρας (Πρακτικά), ό.π. &nbsp;[5] Κώστας Σουέρεφ: «Μνήμης χάριν», περιοδικό Πόρφυρας, ό.π. &nbsp;[6] Σωτήρης Τριβιζάς: «Το &#8220;Ποιητικό Μανιφέστο&#8221; του Ι. Σαρακηνού, περιοδικό Πόρφυρας, ό.π. &nbsp;[7] Εφημ. Κερκυραϊκό Βήμα, 12 Φεβρουαρίου 1984. &nbsp;[8] Ο Ιωάννης Σαρακηνός ή Περιθειώτης ζυμώθηκε σε σίγουρα χυτεία με καλά υλικά: Όμηρος, αρχαίο δράμα, Ηράκλειτος, Πλάτων, Οράτιος, Ευαγγελιστές, Δάντης, Μαγιακόφσκι, Σολωμός, Παλαμάς, Καβάφης, Λευτεριώτης, Καρυωτάκης, Καζαντζάκης, Σεφέρης, Ελύτης, Βάρναλης. (Κ. Σουέρεφ: «Μνήμης χάριν», περιοδικό Πόρφυρας, ό.π.) &nbsp;[9] Μου είναι αδύνατο να φέρω στο μυαλό μου τον Ιωάννη Σαρακηνό δίχως να θυμηθώ έναν άλλο «επαρχιώτη» λογοτέχνη, τον Γιάννη Σκαρίμπα. Ποιητικές φύσεις συγγενείς, χαρακτηρίζονται κι οι δύο από το πικρό και, συχνότερα, οξύ σατιρικό τους ύφος. Η γλώσσα των κειμένων τους είναι μια ιδιότυπη δημοτική ανάμικτη με λόγια αλλά και ιδιωματικά γλωσσικά στοιχεία. Και οι δύο αντιστάθηκαν στα θέλγητρα του άστεως και πέρασαν ολόκληρη σχεδόν τη ζωή τους στα ασφυκτικά όρια μιας μικρής επαρχιακής πόλης. Και οι δύο έμειναν όρθιοι σε δύσκολους καιρούς. Ο ένας, ο Χαλκιδεύς, ευτύχησε πριν πεθάνει να δει το έργο του να γίνεται γνωστό και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ο άλλος, ο ποιητής Ιωάννης Σαρακηνός, «ήταν άγνωστος και παραμένει». (Σωτ. Τριβιζάς: «Ο τρίτος θάνατος», περιοδικό Η λέξη, ό.π.)<br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=260&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=260&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=260&blogId=16 dimitris General Sun, 30 Mar 2008 23:46:27 +0300 DIMITRIS KONIDARIS ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ (3 ποιήματα) ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ Α΄ / ...ότι εμαράνθησαν οι δεινοί συζητηταί / Τώρα οι συζητητές όταν συναθροίζονται / (όταν και αν συναθροίζονται) / δεν παγιδεύονται εύκολα στα δόντια της συζήτησης / δεν παγιδεύουν - κυρίως - / περνά η ώρα μόνο με / το κλείσιμο και το άνοιγμα των βλεφάρων. / ............................................................................ Συζητητές λέω αλλά / δεν πρόκειται τώρα για συζητητές. / Σαν σπουργίτι η σιωπή / πηγαίνει απΆ το ένα στόμα στΆ άλλο. / Χρόνια ολόκληρα που υπερθεμάτιζαν ή διαφωνούσαν / (εύγλωττοι και πηγές ανεξάντλητες σοφίας) / ένα συμπέρασμα δεν είχαν. / Συζητητές λέω αλλά / δεν πρόκειται τώρα για συζητητές. / Κι αν κάποιος σε στιγμή αδυναμίας λέει μια λέξη / είναιΆ η φωνή του / υπέρ το δέον εξαρθρωμένη / και στηρίζεται σε δεκανίκια. / *** ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ Β΄ / Στον Ιάσ. Δεπούντη / Παιχνίδι μάταιο / στις αίθουσες των συζητήσεων. / Λιγοστεύουν οι λέξεις, αδειάζουν / οι δεξαμενές, επιχαίρουν / οι θεότητες της σιγής. / Διεκδικούν οι συζητητές / μια θέση πίσω απΆ τον τοίχο. / Το νήμα εκεί οδηγεί. Πάντα εκεί / οδηγούσε. / ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΕΣ Γ΄ / Τον θερμαίνουν / ένα πλήθος / εξ ορισμού βεβαιότητες. / Έχει βεβαιότητες συνεχώς. / Δεν στερείται / όπως στερούνται λόγου χάριν οι / συζητητές / που έχουν τη μονομανία να εκθέτουν / το υπογάστριο της φωνής τους / κι εκεί τους χτυπά / η τυφλή δύναμη του κατηγορηματικού // για να υπάρχει αυτός ο διάλογος. /<br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=252&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=252&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=252&blogId=16 dimitris General Sat, 22 Mar 2008 13:52:08 +0200 DIMITRIS KONIDARIS Μεγάλο αφιέρωμα του περιοδικού "Πόρφυρας" στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο Ο "Πόρφυρας", το γνωστό λογοτεχνικό περιοδικό της Κέρκυρας, αφιερώνει το νέο τεύχος του (αριθ. 126, Γενάρης-Μάρτης 2008) στον μεγάλο Έλληνα συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, στο σπουδαίο έργο του και στην εν γένει καλλιτεχνική προσφορά του, κυρίως όμως στην οικουμενικότητα που έδωσε η μουσική του στη νεοελληνική ποίηση. Την επιμέλεια του τεύχους έχει ο καθηγητής της λογοτεχνίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Θεοδόσης Πυλαρινός και στις σελίδες του έχουν συνεργαστεί γνωστοί μουσικολόγοι, λογοτέχνες, πανεπιστημιακοί, φιλόλογοι και ειδικοί ερευνητές. Με το τεύχος αυτό ο "Πόρφυρας" θέλει να επισημάνει την ερωτική σχέση της μουσικής με τον λόγο και τη σημασία της στη διάδοση της σύγχρονης ποίησής μας. Στην αρμονική αυτή σύζευξη που τα τελευταία 50 χρόνια έχει αποδώσει θαυμαστά αποτελέσματα, γαλουχώντας καλλιτεχνικά και πνευματικά πολλές γενιές νεοελλήνων, ο Γιάννης Μαρκόπουλος είχε κορυφαία παρουσία. Γράφουν οι: Αλέξανδρος Στουπάκης, Γεώργιος Αμαργιανάκης, &nbsp;Γρηγόρης Μ. Σηφάκης, Παύλος Πετρίδης, Αλέξανδρος Χ. Μήτσιου, Πάνος Θεοδωρίδης, Μάνος Ελευθερίου, Σταύρος Καρτσωνάκης, Γιώργος Χρονάς, Δημήτρης Αντωνακάκης, Χριστίνα Μυγδάλη, Θεοδόσης Ν. Πελεγρίνης, Γιώργος Β. Μονεμβασίτης, Γιάννης Ευσταθιάδης, Γιώργος Νοταράς, Μανόλης Πρατικάκης και Κώστας Γεωργουσόπουλος. Ο ίδιος ο συνθέτης παραθέτει το κείμενό του «Συνθέτοντας την &#8220;Ιθαγένεια&#8221;», με το οποίο ολοκληρώνεται το αφιέρωμα. Στις σελίδες με τον τίτλο «περίπλους», υπάρχουν σχόλια, επισημάνσεις και κριτική που υπογράφουν οι: Αντώνης Μακρυδημήτρης, Κατίνα Βλάχου, Γιώργος Κούμουρος, Θωμάς Βελιανίτης, Βαλεντίνη Καμπατζά, Δημήτρης Κονιδάρης και Κώστας Σουέρεφ.<br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=251&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=251&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=251&blogId=16 dimitris General Fri, 21 Mar 2008 00:17:51 +0200 DIMITRIS KONIDARIS Θέατρο του Ιονίου &#8211; Η Κάτια Γέρου στο έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;» Το Θέατρο του Ιονίου &#8211;με την ευγενική στήριξη του περιοδικού «Πόρφυρας»&#8211; φιλοξενεί την Πέμπτη 27 Μαρτίου για μια μοναδική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας (και με ώρα έναρξης 9:15 μ.μ. ΑΚΡΙΒΩΣ) την Κάτια Γέρου με το έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;» σε σκηνοθεσία Κυριάκου Κατζουράκη. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Πρόκειται για τη μαρτυρία-κατάθεση ενός «ανώνυμου» κοριτσιού από την πρώην Σοβιετική Ένωση, που έρχεται στην Ελλάδα μετά τα ιστορικά γεγονότα του 1990 και γίνεται θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης (trafficking). Η νεαρή Ιρίνα, ξετυλίγοντας ενώπιον ακροατηρίου το κουβάρι της ανεκπλήρωτης ζωής της, μιλάει για τη χαμένη της πατρίδα, για τη χαμένη της κουλτούρα και τα ανεκπλήρωτα όνειρά της. Και, μέσα από τη συγκλονιστική ερμηνεία της Κάτιας Γέρου, μιλάει για όλους μας. Στο προλογικό της σημείωμα η Μάρω Δούκα αναφέρει επιγραμματικά: «&#8230;Trafficking and prostitution! Στα αγγλικά ηχεί κάπως σαν εισαγωγές-εξαγωγές! Η άποψη εξάλλου ότι κανείς δεν μπορεί να εκπορνεύσει μια γυναίκα που δεν θέλει, ανέκαθεν υποστήριζε εφησυχαστικά την τρέχουσα ηθική της τρέχουσας πρακτικής στην τρέχουσα ζωή. Για μένα βέβαια το θέμα είναι άλλο: Πού και πώς συναντιέται η γυναίκα του εκτρωματικού υπαρκτού σοσιαλισμού με τη γυναίκα του ελισσόμενου και κανιβαλικού υπαρκτού καπιταλισμού&#8230;» Η Κάτια Γέρου σπούδασε θέατρο (1976-79) στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, το οποίο και δεν θα εγκαταλείψει παρά πρόσφατα, ύστερα πια κι απΆ το θάνατο του Γιώργου Λαζάνη. Η επαφή της με τον Κάρολο Κουν, τον Γιώργο Λαζάνη, τον Μίμη Κουγιουμτζή, τη Ρένη Πιττακή, τη Μάγια Λυμπεροπούλου, τον Γιώργο Αρμένη, κι ακόμα με συνεργάτες όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Γιώργος Πάτσας, ο Κυριάκος Κατζουράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χρήστος Λεοντής, η Ζουζού Νικολούδη, η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα (όπου ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό) έφεραν από πολύ νωρίς την Κάτια Γέρου στο επίκεντρο μιας δημιουργικής κοσμογονίας που σημάδεψε όχι μονάχα το Θέατρο Τέχνης αλλά ολόκληρο το ελληνικό θέατρο την περίοδο της μεταπολίτευσης και τουλάχιστον μέχρι το θάνατο του Καρόλου Κουν (1987). &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Απόλυτα αφοσιωμένη στο όραμα του Καρόλου Κουν και του Θεάτρου Τέχνης για ένα θέατρο ουσίας, εργατική και προσηλωμένη όσο καμιά ίσως άλλη, η Κάτια Γέρου ήταν παντού. Στο Υπόγειο, στην Επίδαυρο, στη Λαϊκή Σκηνή (Θέατρο Βεάκη), κι αργότερα στη Φρυνίχου στο νέο θέατρο. Στο πολύ πλούσιο βιογραφικό της καταγράφονται αξεπέραστες προσεγγίσεις ρόλων-σταθμών. Για να αναφερθούμε μόνο επιγραμματικά: Τρωαδίτισσες (Κασσάνδρα), Ορέστεια (Κασσάνδρα), Ιφιγένεια εν Αυλίδι (Ιφιγένεια), Ηλέκτρα Σοφοκλή (Χρυσόθεμις), ¶λκηστις (¶λκηστις), Οιδίπους επί Κολωνώ (Ισμήνη), κι ακόμα: Στρίντμπεργκ (Δεσποινίς Τζούλια, Σουάνεβιτ, απΆ τα ομώνυμα έργα, Γκέρντα απΆ την «Καταιγίδα»), Μπότο Στράους: «Το πάρκο» (Τιτάνι), Γκόρκι: «Παραθεριστές» (Βαρβάρα), Σαίξπηρ: «Ριχάρδος Γ΄» (Λαίδη ¶ννα), «Όπως σας αρέσει» (Ροζαλίντα), Τσέχωφ: «Τρεις αδερφές» (Μάσα), και μια σειρά άλλοι ρόλοι από το σύγχρονο ελληνικό και ξένο δραματολόγιο. Ερμηνείες που σχεδόν πάντοτε αποτελούσαν γεγονός.<br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=250&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=250&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=250&blogId=16 dimitris General Thu, 20 Mar 2008 14:48:35 +0200 DIMITRIS KONIDARIS Ο ΧΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-SIZE: 14pt"></span></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-SIZE: 14pt"><span style="mso-tab-count: 3"></span><i style="mso-bidi-font-style: normal">Στη Μ.</i></span></b></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-SIZE: 14pt"></span></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">Αισθάνομαι ένα μαγευτικό </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">τρικύμισμα μέσα μου,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">μια ευδαιμονία τρυφερότατη</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">για το αίμα που έχυσα </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">για δίκαιους αλλά και γι&#8217; άδικους λόγους,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">για τα σωστά μου και για τους παραλογισμούς μου,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">τώρα που ορίζεται και για μένα</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">η τελευταία λεπτή γραμμή, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">η τύχη του άστρου της ανάμνησης</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και του τρόπου που γράφεται η ζωή.<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt"><span style="mso-spacerun: yes"></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt"><span style="mso-spacerun: yes"></span></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">(&#8216;Όταν όμως θα έχω ξεχάσει τα πάντα</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και θα μ&#8217; έχουν ξεχάσει όλοι</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και θα &#8217;χουν στερέψει τα δάκρυα </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">αυτών που θα εξακολουθούν να ζουν </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">θα ξέρω πάρα πολύ καλά </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και θα ξέρεις</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">ότι οργάνωνες τις υποθέσεις μας</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και τους τρόπους της αναφοράς μας</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">και τους ρόλους μας στον κόσμο</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">με τον χτύπο της καρδιάς,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">ότι </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">εσύ ήσουν </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">η μόνη </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-SIZE: 14pt">αληθινή).</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" /><p /><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=201&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=201&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=201&blogId=16 dimitris General Mon, 05 Nov 2007 01:55:38 +0200 DIMITRIS KONIDARIS ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΙΟΒΛΑΣΙΤΗΣ &#8211; Ο ΤΡΙΝΚΟΥΛΟΣ ΤΗΣ «ΤΙΜΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» ΤΗΣ ΤΩΝΙΑΣ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: center" align="justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Στις 13 Νοεμβρίου 1993 &#8211; συμπληρώνονται κιόλας σε λίγες μέρες 14 χρόνια &#8211; είχε φύγει από τη ζωή ο Γιώργος Αγιοβλασίτης, μία από τις ωραιότερες και χαρακτηριστικές κερκυραϊκές μορφές. Την απώλεια του Γιώργου Αγιοβλασίτη είχε ανακοινώσει με συγκίνηση στο «Επιστημονικό Συνέδριο για τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη», που είχαν διοργανώσει το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το περιοδικό <i style="mso-bidi-font-style: normal">Πόρφυρας</i> (κατά τις εργασίες του απολογισμού, 14 Νοεμβρίου), ο ποιητής Γιάννης Δάλλας, εκφράζοντας την εκτίμησή του για τη σεμνότητα που διέκρινε τον άνδρα, την πλατειά μόρφωσή του που δεν προέβαλλε, τις πολλές αρετές του...<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Είχα ευτυχήσει να γνωρίσω καλύτερα τον Γιώργο Αγιοβλασίτη 10 περίπου χρόνια πριν από τον θάνατό του, γύρω στο 1983, με αφορμή μια εκπομπή μου στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Κερκύρας για τη μητέρα του, την Αγαθή Αγιοβλασίτη, που ήταν μια δεινή ζωγράφος χωρίς να γίνει ποτέ ευρύτερα γνωστή. Ένας άνθρωπος που αξιολόγησε κατ&#8217; αρχήν τις δυνατότητες της ζωγραφικής της Αγαθής Αγιοβλασίτη, με κριτική διάθεση και με απεριόριστη συγκίνηση, ήταν ο ποιητής Δημήτρης Ι. Σουρβίνος, που μας συνόδευσε στο στούντιο.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Ο Γιώργος Αγιοβλασίτης θυμόταν (στην εκπομπή) ότι πολλά έργα καταστράφηκαν από την ίδια τη μητέρα του «όταν δεν ζούσε σαν ζωγράφος», και αποκάλυψε τέσσερα λευκώματα με φωτογραφίες έργων της Αγαθής Αγιοβλασίτη, νομίζω περίπου 200 φωτογραφίες. Μαζί με την ιδέα να φωτογραφίζει τα έργα της μητέρας του, ο Γιώργος Αγιοβλασίτης είχε διασώσει και μερικά, κι όλο σχεδίαζε μια έκθεση ζωγραφικής της μητέρας του, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Η περιγραφή του κ. Δημήτρη Ι. Σουρβίνου, από το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της εκπομπής, διασώζει κάτι από τα θέματα κι από το κλίμα των έργων της Αγαθής Αγιοβλασίτη: <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«[...] Κοιτάξτε εδώ, εκείνο που είναι αξιόλογο είναι η σοφία της διατάξεως των χρωμάτων [...] <span style="mso-spacerun: yes"> </span>Τούτος ο άνεμος, τούτο το πρόσωπο που διαλύεται σε άνεμο [...] Εδώ είναι ένα καράβι, η κοπέλα που φυσάει το καράβι πάει να γίνει άνεμος [...] Τι έκρηξη αναμνήσεων υπάρχει εδώ, τι υπολείμματα από φως! Τι χαρά και τι λύπη υπάρχουν μαζί εδώ! <span style="mso-spacerun: yes"> </span>¶ρνηση και καϋμός και πένθος, κι ελπίδα υπάρχει, και κλάμα για μια ζωή που χάνεται[...]»<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Η Αγαθή Αγιοβλασίτη είχε πεθάνει τον Νοέμβρη 1980 (κι εκείνη Νοέμβρη, όπως ο Γιώργος, δέκα τρία χρόνια αργότερα). <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Λίγοι ήξεραν </span><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: "Colonna MT"; mso-bidi-font-size: 12.0pt; mso-ascii-font-family: Arial; mso-hansi-font-family: Arial; mso-bidi-font-family: Arial; mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: 'Colonna MT'"""><span style="mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: 'Colonna MT'"><font face="Times New Roman">&#8211;</font></span></span><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> για να ξαναγυρίσουμε στον δεύτερο </span><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: "Colonna MT"; mso-bidi-font-size: 12.0pt; mso-ascii-font-family: Arial; mso-hansi-font-family: Arial; mso-bidi-font-family: Arial; mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: 'Colonna MT'"""><span style="mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: 'Colonna MT'"><font face="Times New Roman">&#8211;</font></span></span><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> ότι ο Γιώργος Αγιοβλασίτης με την περιπετειώδη ζωή και το δράμα που δεν το έδειξε ποτέ (απροσδόκητη κράτηση σε αλβανικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, γύρω στο 1950), είχε εκδώσει το 1961 το αυτοβιογραφικό πεζογράφημα<i style="mso-bidi-font-style: normal"> Το</i> <i style="mso-bidi-font-style: normal">σύρμα ήταν ψεύτικο, </i>από το ιστορικό τυπογραφείο του Αντωνίου Γ. Γερομεριάτη. Μου είχε χαρίσει τα τελευταία χρόνια ένα φωτοτυπημένο αντίτυπο και μερικά φωτοαντίγραφα με δημοσιεύματα (κρίσεις) γι&#8217; αυτό. <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Στον τόμο με τον τίτλο <i style="mso-bidi-font-style: normal">Περίπλους </i>των εκδόσεων <i style="mso-bidi-font-style: normal">Έψιλον,</i> που είχε κυκλοφορήσει το 1994, με προλόγισμα του Γιάννη Δάλλα, συμπεριλαμβάνονται το πεζογράφημα <i style="mso-bidi-font-style: normal">Το σύρμα ήταν ψεύτικο</i> (σε φωτογραφική αναπαραγωγή της πρώτης έκδοσης), καθώς και το σύντομο αφήγημά του <i style="mso-bidi-font-style: normal">Περίπλους.</i> Ο Γιώργος Αγιοβλασίτης είχε επίσης μεταφράσει και δημοσιεύσει στο περιοδικό <i style="mso-bidi-font-style: normal">Πόρφυρας </i>ποιήματα άγγλων ποιητών.</span><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Μεταφέρω από τον πρόλογό του στο «Σύρμα», όπως ονόμαζε ο ίδιος το πεζογράφημά του: <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«[...] Κάθε άνθρωπος είναι ένα μικρό κομμάτι της ψυχής του θεού. Θα φύγει απ&#8217; τη γη αφού δώσει. Αφού δώσει κάτι μικρό ή μεγαλύτερο, σωστό ή άνομο, καλό ή κακό, άσκημο ή όμορφο. Έτσι μεγαλώνει πάνω στη γη η ψυχή του Θεού. Όλα μαζί μια μέρα θα δείξουνε τ&#8217; αληθινό του Θεού πρόσωπο, ολάκαιρη τη ψυχή του, που είναι μεγάλη, και τα χωράει όλα[...]»<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Στην <i style="mso-bidi-font-style: normal">Καθημερινή </i>(28.6.61) παρατηρείται για το «Σύρμα» «Είναι γραμμένον με τόσην απλότητα και αντικειμενικότητα, ώστε θα έλεγε κανείς ότι εκτυλίσσεται ενώπιον του αναγνώστου μια κινηματογραφική ταινία εκ του φυσικού».<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«Στο ωραίο αυτό βιβλίο από απόψεως ύλης και εκτύπωσης, το οποίο κρατάει σε ακριβή σχέση το λόγο με τη σκέψη, περιγράφεται με σαφήνεια η ζωή ενός νέου που αναπάντεχα βρέθηκε αιχμάλωτος σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας σε ξένη χώρα», σημειώνει η <i style="mso-bidi-font-style: normal">Φωνή της Κέρκυρας</i> (16.7.61). <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«Η ιστορία του είναι προσωπικό βίωμα, που πραγματοποιείται λογοτεχνικά», γράφει ο Κ. Δς (σ.σ.: Κώστας Δαφνής) στα <i style="mso-bidi-font-style: normal">Κερκυραϊκά Νέα</i> (24.7.61). <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«Ο κ. Αγιοβλασίτης ξέρει ότι ένας λογοτέχνης πρέπει να βλέπει με εποπτεία ευρύτερη, να μη δεσμεύεται με προκαταλήψεις», συμπεραίνει ο Μαν. Γιαλουράκης στον <i style="mso-bidi-font-style: normal">Ταχυδρόμο</i> της Αλεξάνδρειας (17.12.62).<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Στις 7 Νοεμβρίου 1962 ο Γιώργος Αγιοβλασίτης «δευτερολογεί» από τις στήλες του περιοδικού <i style="mso-bidi-font-style: normal">Ναυσικά </i>(του Σπύρου Κατσαρού) πάνω στον τίτλο του πεζογραφήματός του, αποκαλύπτοντας πτυχές της σπάνιας προσωπικότητάς του: <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">«[...] Κάθε λόγος για το βιβλίο, κάθε κίνηση γι&#8217; αυτό με κάνει να κοιτάξω στις πραγματικές<span style="mso-spacerun: yes"> </span>συνθήκες που έτυχε να ζήσω στην Αλβανία και όχι στους καλούς βαθμούς που είχα στα Νέα Ελληνικά όταν είμουνα μαθητής στο Γυμνάσιο. Βλέπω καθαρά πως δεν υπάρχει δρόμος, έξω απ&#8217; το βιβλίο, να κάμω τον αναγνώστη να καταλάβει ό,τι κατάλαβα και ό,τι δεν κατάλαβα. Η παρεξήγηση, ανάμεσα σε μένα και τον αναγνώστη που δεν κατάλαβε τον τίτλο του βιβλίου ή καλλίτερα το ίδιο το βιβλίο, είναι απλή και η απορία του δικαιολογημένη. Η προσοχή του βρίσκεται στις εξωτερικές εντυπώσεις που δεν τον ικανοποιούν αρκετά και φυσικά απ&#8217; αυτήν την άποψη γιατί το συρματόπλεγμα δεν ήταν πραγματικό; Για όλα τ&#8217; άλλα σίγουρα θάναι πρόθυμος να μου δείξει τις περιπτώσεις ιατρικών αρχείων που αναφέρονται σε τροφίμους στρατοπέδων συγκεντρώσεων που κλονίστηκε το νευρικό τους σύστημα. Αν πίστευα αυτή την άποψη γιατί το σύρμα θάταν ψεύτικο; Εγώ όμως δεν πιστεύω αυτή την άποψη. Δεν την πιστεύω καθόλου. Και ακριβώς από κει ξεκίνησα για να γράψω τη ζωή μου στην Αλβανία. Γ. ΑΓΙΟΒΛΑΣΙΤΗΣ, 7 του Νοέμβρη 1962».<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt">Να προσθέσουμε ότι ο Γιώργος Αγιοβλασίτης, που κατά μία μαρτυρία ανοίχτηκε κάποτε, τελευταία, μεσοπέλαγα με τη βάρκα του και σκόρπισε στη θάλασσα πλήθος χειρόγραφά του (ποιήματα, πεζά, μεταφράσεις), γελώντας σαν άγγελος, αφού πρώτα τα κομμάτιασε, έγινε ευρύτερα γνωστός με την απαράμιλλη ερμηνεία του στον μικρό ρόλο του Τρίνκουλου στην <i style="mso-bidi-font-style: normal">Τιμή της Αγάπης</i> της Τώνιας Μαρκετάκη.</span><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 21.3pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%"><span style="FONT-SIZE: 9pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: center" align="justify" /></span><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=200&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=200&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=200&blogId=16 dimitris General Wed, 31 Oct 2007 15:28:06 +0200 DIMITRIS KONIDARIS ΘΑ &#8217;ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ <p style="LINE-HEIGHT: 14.4pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Ένας αγαπημένος και από τους σημαντικότερους ποιητές της Πρώτης Μεταπολεμικής γενιάς, ο Θανάσης Κωσταβάρας, έφυγε από κοντά μας. Στη μνήμη του, ένα ποίημα απ&#8217; αυτά που δύσκολα κανείς τα ξεχνά, το «Θα &#8217;ρθει μια μέρα», από τη συλλογή <i style="mso-bidi-font-style: normal">«Οι μεταμορφώσεις των κήπων», </i>2003). Η μέρα αυτή ήταν η Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2007. <br style="mso-special-character: line-break" /><br style="mso-special-character: line-break" /><span style="COLOR: #333333"><p /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θανάσης Κωσταβάρας<p /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial">ΘΑ &#8217;ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ<p /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα &#8217;ρθει μια μέρα που δε θα ξέρω ποιος είμαι.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Δε θα μπορώ να χτίσω ένα λόγο<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">να ψελλίσω ένα πρόσωπο.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα &#8217;ρθει μια μέρα που δε θα &#8217;μαι μόνο πολύ λυπημένος.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα &#8217;μαι χαμένος σ&#8217; έναν κόσμο ξένο για μένα<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">θα &#8217;χω κιόλας απ&#8217; αυτόν ξεχαστεί.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα &#8217;ρθει μια μέρα που δε θα &#8217;χω τίποτε ωραίο να σου χαρίσω.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα κλείσω μόνο τα μάτια<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Και θα προσπαθήσω<span style="mso-spacerun: yes"> </span>να σε δω μ&#8217; έναν τρόπο αλλιώτικο.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Μα ούτε τα ριγηλά σκιρτήματα του κορμιού σου<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">θα μπορέσω να θυμηθώ<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">ούτε τα φλογερά μας οράματα<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">θα είμαι σε θέση να τραγουδήσω.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Κι έτσι όπως ήρθα, ξένος κι απελπισμένος<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">θα κινήσω να φύγω.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Θα γυρίσω πάλι σε κείνο το σκοτεινό τίποτα<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">χωρίς να κρατώ τίποτα πάνω μου.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">έξω μόνο απ&#8217; τα βαθιά σημάδια που θα &#8217;χουν αφήσει στο σώμα μου<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">τα εγκαυστικά φιλιά σου.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Κι απ&#8217; της φωνής σου τα χάδια που είναι χαραγμένα στους στίχους μου.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Μ&#8217; αυτά, μόνο απ&#8217; αυτά<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">εκεί που θα πάω, ίσως<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial">μπορέσω να με γνωρίσουν.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><span style="mso-tab-count: 5"> </span><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=198&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=198&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=198&blogId=16 dimitris General Wed, 24 Oct 2007 22:37:33 +0300 DIMITRIS KONIDARIS «δια την ξεφάντωσιν των φίλων» <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="FONT-SIZE: 16pt; FONT-FAMILY: "></span></i></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="FONT-SIZE: 16pt; FONT-FAMILY: "></span></i></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="FONT-SIZE: 16pt; FONT-FAMILY: ">ήρωες πραγματικοί σε ιστορίες ψεύτικες </span></i></b></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="FONT-SIZE: 16pt; FONT-FAMILY: ">και ήρωες ψεύτικοι σε ιστορίες πραγματικές</span></i></b></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: "></span></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: "></span></b><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: ">Νίκος Κ. Κουρκουμέλης</span></b></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="FONT-FAMILY: ">Εξαλαπάξας / διηγήματα και άλλα ψέματα</span></i></b></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">εκδ. Περίπλους / Διονύσης Βίτσος</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Αθήνα, 2007, σελ. 154</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">«Πίστιν έχων βασίλιαν εμών μενέων συνέριθον,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">σοι, Μάκαρ Υψιμέδον, τον δ&#8217; ιερόν έκτισα νηόν,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ελλήνων τεμένη και βωμούς εξαλαπάξας,</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">χειρός απ&#8217; ουτιδανής Ιοβιανός έδνον άνακτι».</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ήτοι, σε ελεύθερη απόδοση: </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">«Έχοντας συνεργό των δυνάμεών μου βασιλική πίστη, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">για σένα, Θεέ, έκτισα αυτό τον ιερό ναό, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">αφού κατέστρεψα ναούς και βωμούς των Ελλήνων, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">εγώ ο Ιοβιανός, δώρο μηδαμινού χεριού προς τον βασιλέα».</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Το πρώτο, ομότιτλο διήγημα της συλλογής διηγημάτων (και «άλλων ψεμάτων», σύμφωνα με τη χρήσιμη για τη συγκεκριμένη αφηγηματική τάση χαριτολογία του υπότιτλου) του Νίκου Κ. Κουρκουμέλη, που κυκλοφόρησε τις προάλλες από τις εκδόσεις Περίπλους, στηρίζεται σε μια επιγραφή, χαραγμένη στην είσοδο ιστορικού ναού της Παλαιόπολης Κερκύρας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα στοιχεία, η Βασιλική της Παλαιόπολης οικοδομήθηκε τον 5ο αιώνα από τον επίσκοπο Ιοβιανό επάνω στα ερείπια εθνικού (αρχαιοελληνικού) ναού, ενώ κατ&#8217; άλλους πάνω στα ερείπια ρωμαϊκού ωδείου ή ημικυκλικού ρωμαϊκού δημόσιου κτίσματος άγνωστης χρήσης. Σε κάθε περίπτωση, ο ναός αυτός καταστράφηκε επανειλημμένως τον 6ο αι. (Βάνδαλοι - Γότθοι), τον 11ο (Σαρακηνοί - Νορμανδοί), το 1537 (Τούρκοι) και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και ξανακτίστηκε τον 11ο αι. ως τρίκλιτη με νάρθηκα, και το 1680 από τον Κρητικό μοναχό Αρσένιο Καλούδη. Σήμερα διασώζονται μόνο ερείπια.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Αλλά και γύρω από το ποιος ήταν ο Ιοβιανός, οι γνώμες διίστανται. Μερικοί τον ταυτίζουν αβάσιμα με τον γνωστό, χριστιανό αυτοκράτορα (363 μ.Χ.), που βασίλεψε ύστερα από τον «αποστάτη» Ιουλιανό, κι άλλοι μ&#8217; ένα φίλο του ονομαστού επισκόπου Καρχηδόνας Κυπριανού. Το πιθανότερο είναι ότι ο Ιοβιανός, που το όνομά του δεν αναγράφεται στους καταλόγους των επισκόπων της εποχής, ήταν κάποιος άρχοντας, ο οποίος ανήγειρε τον ναό με «χορηγία», όπως θα λέγαμε σήμερα, κάποιου βασιλιά ή αυτοκράτορα (βλ. και Σπυρίδωνος Κ. Παπαγεωργίου, διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας και καθηγητού: <i style="mso-bidi-font-style: normal">Ιστορία της Εκκλησίας της Κερκύρας / Από της συστάσεως αυτής μέχρι του νυν,</i> δαπάνη του Πετριδείου Κληροδοτήματος, Εν Κερκύρα, Χρωμοτυπολιθογραφείο Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920).</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ο Νίκος Κ. Κουρκουμέλης αξιοποιεί το «εύρημα», και ιδίως τον σπανιότατο και ουσιαστικά άγνωστο μετοχικό τύπο «εξαλαπάξας», και πλάθει την κεντρική, εκτεταμένη και πρώτη στη σειρά ιστορία του τόμου, συνδυάζοντας μύθους και ιστορικές πραγματικότητες και αναδεικνύοντας &#8211;μέσα από την ευρύτερη διηγηματογραφία του&#8211; τη σημαντική ιστοριοδιφική του κλάση γύρω από επτανησιακά, κυρίως, θέματα και γύρω από την επτανησιακή φιλολογική έρευνα (Κάλβος, Σολωμός κ.ά.).</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Το (εκτεταμένο αφήγημα) «Εξαλαπάξας» στηρίζεται στο βίο και την πολιτεία του δεινού ιππότη, πολεμιστή Μιχαήλ Νοταρά του Κομνηνού στην Κέρκυρα, του τελευταίου της αυτοκρατορικής σειράς που βαστούσε από τα δύο ευγενικά γένη. Ο εμβληματικός Μιχαήλ έχει χάσει πρόωρα τη γυναίκα του, την αρχοντοπούλα ¶ννα Οφιομάχου, και απαρνείται τα εγκόσμια κλεισμένος στο μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου της Αναφωνήτρας, στην Παλαιόπολη. Εκεί ζει δύο χρόνια με προσευχές και νηστείες, παρατηρώντας καθημερινά την επιγραφή και καταλήγοντας σε υπαρξιακά και σε ιστορικά συμπεράσματα για τη «συνέχεια» των πολιτισμών. Μέχρι τον Ιούλιο του 1716, όπου οι Τούρκοι προσπαθούν ν&#8217; αποβιβαστούν στο νησί κι ο Μιχαήλ επιστρέφει στο πεδίο της μάχης, υπεύθυνος της άμυνας του Καστέλλο με τις διαταγές του στρατηγού Σούλεμπουργκ. </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Το διήγημα εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους, στο παρόν (όπου υπό τύπον εισαγωγής «αναβιώνει» στο παρόν κάτι από το παρελθόν) και στη φεουδαρχική Κέρκυρα των αρχών του 18<sup>ου</sup> αιώνα.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Τα κείμενα του Νίκου Κ. Κουρκουμέλη σφύζουν από αναπαραστατική ικανότητα, φρεσκάδα ύφους, μυθοπλασία, δράση και πνευματώδεις αστεϊσμούς ή σαρκασμούς. Ο συγγραφέας, ως ερευνητής ιστορικών πηγών ζει τη ζωή και συνεπαγωγικά την πεζογραφία του μέσα από την ιστοριοδιφική, την κοινωνικοπολιτική και τη λαογραφική έρευνα των εφτά νησιών, άρα μέσα από την έρευνα των ακραίων παθών, συμπεριφορών και παραλειπομένων, χωρίς να ξεπέφτει σε στείρες απεικονίσεις. Αντίθετα, οι δραματικές και οι κωμικές κορυφώσεις, συνήθως κάτω από το ίδιο φιλοσοφικό πρίσμα, νομίζω ότι κατατάσσουν τον Νίκο Κ. Κουρκουμέλη ανάμεσα στους καλούς εκείνους συγγραφείς που δεν αφήνουν τον αναγνώστη να αντιληφθεί εύκολα πότε μιλεί με σοβαρότητα και πότε χωρατεύει, ακόμα και στις στιγμές εκείνες κατά τις οποίες το δραματικό ή το κωμικό στοιχείο φαίνονται απολύτως ξεχωριστά και αδιαμφισβήτητα. Επιπροσθέτως, και η τραγικότητα του μετοχικού τύπου «εξαλαπάξας» (καταστρέψας) μπορεί ακουστικά, ηχητικά, να δημιουργήσει στον αναγνώστη ιλαρά αισθήματα. Δεν νομίζω ότι ο πεζογράφος επέλεξε στην τύχη αυτό τον τίτλο. Έχω την αίσθηση ότι τον άντλησε και μ&#8217; αυτή την πρόθεση, για να τον ανατρέψει στο τέλος του αφηγήματος, να απορρίψει το νόημά του προβάλλοντας τους αγώνες του χριστιανικού στοιχείου του 18<sup>ου</sup> αιώνα υπό το πρίσμα θεμελιωδών κανόνων και αρχών.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Εν τέλει &#8211;παραμένοντας στο συγκεκριμένο κεντρικό διήγημα&#8211; η επιγραφή στο ασημένιο πολυκάντηλο των 35 λιτρών, που δώρησε ο Νικόλαος Σκλήρης, «σταυραδελφός» του Μιχαήλ, στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, για τη διάσωση της πόλης και της νήσου των Κορυφών από τη μανία των αγαρηνών, όπου και σκοτώθηκε ο πολεμιστής&#8211;μοναχός Μιχαήλ, προσδιορίζει κατά τρόπο συγκεκριμένο και καίριο την έννοια της επιστροφής του Μιχαήλ στο πεδίο της μάχης: </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">«Μνήσθητι κύριε του</span><span style="FONT-FAMILY: "> δούλου σου Μιχαήλ Νοταρά</span><span style="FONT-FAMILY: "> του</span><span style="FONT-FAMILY: "> Κομνηνού</span><span style="FONT-FAMILY: ">, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">πιστού</span><span style="FONT-FAMILY: "> ε</span><span style="FONT-FAMILY: ">ν Χριστω</span><span style="FONT-FAMILY: "> τω</span><span style="FONT-FAMILY: ">ν Ρωμαίων Μεγάλου Δουκός </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">και</span><span style="FONT-FAMILY: "> ι</span><span style="FONT-FAMILY: ">ππέως τη</span><span style="FONT-FAMILY: ">ς Στρατιά</span><span style="FONT-FAMILY: ">ς, </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ελλήνων ι</span><span style="FONT-FAMILY: ">ερά</span><span style="FONT-FAMILY: "> και</span><span style="FONT-FAMILY: "> τεμένη διασώσαντος».<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "><span style="mso-spacerun: yes"></span></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">«Το αηδόνι του χειμώνα» είναι το δεύτερο διήγημα. Σε πεντέμισι σελίδες, ένας υποχονδριακός, δύστροπος και ακοινώνητος ζακυνθινός γέρων, με νεανική μετατραυματική επιληψία από χτύπημα «έφιππου καναδέζικου γουρουνιού» στα χρόνια των «συντροφικών» αγώνων στο εξωτερικό, περνά τον άχαρο καιρό του με τις αναμνήσεις, «συνομιλεί» μ&#8217; ένα αηδόνι και θυμάται τις κόκκινες σημαίες και τα συνθήματα, αναζητώντας την επιβεβαίωση ότι είναι ζωντανός, ότι τίποτα δεν χάθηκε από το παρελθόν του. </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ο συγγραφέας (ή ο εκδότης) προτείνει στο οπισθόφυλλο του τόμου να διαβάσουμε το «Εξαλαπάξας» σαν ιστορίες «που γράφτηκαν για να διασκεδάσουν μία παρέα Ιονίων, που μάζεψαν στην Αθήνα οι καταστροφές: ο σεισμός, ο πόλεμος, η δουλειά, ο γάμος και συναθροίζονται τα Σάββατα για να ζήσουν την ψευδαίσθηση της συνέχειας του Επτανησιακού Πολιτισμού». «Γράφτηκαν δηλαδή», συνεχίζει, «γι&#8217; αυτό που πρόταξε στην αφήγησή του &#8220;Χάση&#8221; πριν πολλά χρόνια, εκείνος ο παράξενος ζακυνθινός αφέντης, ο Δημήτριος Γουζέλης: &#8220;δία την ξεφάντωσιν των φίλων&#8221;». Μπορεί όμως να είναι αυτός ο μόνος στόχος μιας πεζογραφίας αξιώσεων; Νομίζω ότι ο συγγραφέας κι εδώ αστειολογεί, μεταφέρει το περιπαιχτικό του ύφος και στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου που έχει το προνόμιο να είναι βιβλίο σατιρικό αλλά κι ένα βιβλίο αυστηρού ύφους, ανάλογα με τη δεδομένη στιγμή της ανάγνωσής του, δηλαδή τις συνθήκες και τη διάθεση του αναγνώστη.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Αν και θα ήταν ίσως και κάπως ριψοκίνδυνο, τελικά, να προβάλει κανείς κάποιον παραλληλισμό «στόχων» ανάμεσα στον «Χάση» και στο «Εξαλαπάξας», εν τούτοις δεν μπορούμε να μη σταθούμε και σε κάποιες αναλογίες, μάλλον αναλογίες προσανατολισμού (προφανώς με τα εκφραστικά μέσα της εποχής), που είναι υπαρκτές και αρκετές. Οι περισσότερες<span style="mso-spacerun: yes"> </span>περιστρέφονται κυρίως γύρω από τον κοινωνικό χαρακτήρα των κειμένων του «Εξαλαπάξας», την ευρηματικότητα και το γενικότερα πειραχτικό, σατιρικό κατά κανόνα, πνεύμα, που κρύβει στο βάθος μιαν οδύνη για τα κοινωνικά φαινόμενα, οδύνη η οποία &#8211;χωρίς ν&#8217; αποκλείεται η κριτική τοποθέτηση απέναντι σ&#8217; αυτά&#8211; δεν κάνει το λάθος να προτείνει λύσεις, να πνίγεται από εμμονές και να απευθύνει κατηγορίες προς κάθε κατεύθυνση. </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη πεζογραφική παρουσία του ιστοριοδίφη Νίκου Κ. Κουρκουμέλη.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Μερικοί άλλοι χαρακτηριστικοί τίτλοι διηγημάτων στον τόμο: «Ντόμινο και Μωρέτα» (Ντόμινο: βενετσιάνικο ένδυμα διατήρησης της ανωνυμίας, μωρέτα: βενετσιάνικη μαύρη προσωπίδα), «Παίδες εν καμίνω», «Η κυρία συνοδεύεται», «Αφεντάλε», «Το αντέτι» (αντέτι: έθιμο).</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: ">Ο συγγραφέας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Είναι διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Ιστορία του Επτανησιακού χώρου. Υπηρέτησε στις Ένοπλες Δυνάμεις ως αξιωματικός.</span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: "></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" /><p /><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /></p><p /><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=191&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=191&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=191&blogId=16 dimitris General Mon, 01 Oct 2007 23:31:50 +0300 DIMITRIS KONIDARIS ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 17.85pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: black">Έφυγε στις 28 Αυγούστου ο Σωκράτης Καψάσκης (Ζάκυνθος 1928 &#8211; Ζάκυνθος 2007), ο σκηνοθέτης, ο σολωμιστής με ικανότητα και εμπειρία δεκαετιών γύρω από τον μεγάλο ζακυνθινό, αλλά και παθιασμένος με τον έτερο μεγάλο ζακυνθινό, τον Ανδρέα Κάλβο, ο ποιητής και πεζογράφος από τους σημαντικούς, ο μεταφραστής του <i style="mso-bidi-font-style: normal">Οδυσσέα</i> του Τζέιμς Τζόις, παλιά του αγάπη και παρηγοριά.<i style="mso-bidi-font-style: normal"> <p /></i></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify; tab-stops: 18.0pt"><span style="COLOR: black">Στα χρόνια 1954-1956 ο Σωκράτης Καψάσκης σπούδασε κινηματογραφία στο Παρίσι (στην IDHEC) και επιστρέφοντας εργάστηκε στον ελληνικό κινηματογράφο. Από το 1956 έως το 1966 γύρισε συνολικά δεκατρείς ταινίες. «Επειδή δεν μπορούσε το όνειδος αυτής της πνευματικής ταπείνωσης», όπως είχε πει, άνοιξε την κινηματογραφική αίθουσα &#8220;STUDIO&#8221;, χαράκωμα επί είκοσι χρόνια των φίλων των ταινιών ποιότητας. Ήδη, από το 1950 είχε γίνει η είσοδος του Σωκράτη Καψάσκη και στην ποίηση, φλόγα άσβεστη μέχρι το τέλος της ζωής του. Την κινηματογραφική του αίθουσα ο Σωκράτης Καψάσκης διεύθυνε μέχρι το 1985. Όταν έκλεισε το &#8220;</span><span lang="EN-US" style="COLOR: black; mso-ansi-language: EN-US">STUDIO</span><span style="COLOR: black">&#8221;, στο οποίο προβλήθηκε πρωτοποριακός ευρωπαϊκός, ιαπωνικός, νοτιοαφρικανικός, αλλά και νεοϋορκέζικος κινηματογράφος που υπονόμευε το Χόλιγουντ, άρχισε να μεταφράζει τον <i style="mso-bidi-font-style: normal">Οδυσσέα </i>του Τζέιμς Τζόις.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify">Στις δύσκολες μέρες της ανελευθερίας, μετά τον Απρίλη του &#8217;67 αποτελούσε μια όαση η κινηματογραφική αίθουσα <span lang="EN-US" style="TEXT-TRANSFORM: uppercase; mso-ansi-language: EN-US">Studio</span><span lang="EN-US"> </span>της οδού Τρικόρφων στην πρωτεύουσα. Η ευρωπαϊκή πρωτοπορία στον κινηματογράφο, περνούσε εκεί σιωπηλά και αθόρυβα μέσα μας, ως μια υπόγεια, υποδόρια καλλιέργεια της σκέψης&#8729; αυτής της σκέψης του μέσου τουλάχιστον πολίτη, που αδυνατούσε να καθυποτάξει το ανελεύθερο σύστημα&#8230; Ακούγαμε πως δημιουργός της κινηματογραφικής αυτής αίθουσας ήταν ένας ποιητής της ποιότητας του Σωκράτη Καψάσκη. Και το θυμηθήκαμε τώρα, καθώς οι συμπτώσεις που καθορίζουν εν πολλοίς τη ζωή μας, θέλησαν να εγκαταλείψουν σχεδόν ταυτόχρονα τη ζωή (με μια μέρα διαφορά) και δυο μεγάλοι της κινηματογραφικής πρωτοπορίας: ο Μικελάντζελο Αντονιόνι και ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Και να τους ακολουθήσει το επόμενο διάστημα ο Σωκράτης Καψάσκης. <p /></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify; tab-stops: 18.0pt"><span style="COLOR: black">Στα γράμματα ο Σωκράτης Καψάσκης παρουσιάστηκε λίγο πριν το 1950, δημοσιεύοντας ποιήματά του στο περιοδικό <em>Ο Αιώνας μας</em>. Το 1949<span style="mso-spacerun: yes"> </span>είχε ήδη δοκιμάσει την απόλυση από την Πολιτική Αεροπορία, γιατί είχε φάκελο.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify; tab-stops: 18.0pt"><span style="COLOR: black">Βιβλία του: <em>Εφημερίδα </em>(ποίηση, 1955), <em>Το καλοκαίρι του σώματος</em> (ποίηση, Κέδρος 1978), <em>Πίσω απ' το χαμόγελο</em> (μυθιστόρημα, Νεφέλη 1985), <em>Παντοκράτορας, Χωρίο τση Ζάκυθος</em> (μυθιστόρημα, Νεφέλη 1988), <em>Η Σκάλα</em> (ποίηση Κείμενα 1988), <em>Η Ταφή</em> (σχεδίασμα μυθιστορήματος, Ύψιλον 1989), <em>Τζαίημς Τζόυς, Οδυσσέας</em> (μετάφραση, Κέδρος 1990), <em>Η ιδεολογική και πολιτική διαμόρφωση του Διονυσίου Σολωμού (1818-1838),</em> (μελέτη, Κέδρος 1991), <em>Στοιχεία βιογραφίας του Διονυσίου Σολωμού</em> (μελέτη Τυπωθήτω -Γιώργος Δαρδανός, 1998), <em>Μοναχικοί μαυροντυμένοι περιπατητές της Κέρκυρας. Διονύσιος Σολωμός - Ανδρέας Κάλβος</em> (μελέτη, Τυπωθήτω -Γιώργος Δαρδανός, 1998). Στη <i style="mso-bidi-font-style: normal">Διαδρομή</i> (Επτανησιακά Φύλλα), στο κύκνειο άσμα του, συγκεντρώθηκαν τα ποιήματά του από το 1953 μέχρι το 1996.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify; tab-stops: 18.0pt"><span style="COLOR: black">Ανέκδοτη παραμένει η μετάφραση από τον Σ. Καψάσκη της μελέτης του Louis Coutelle, <em>Formation Poetique de Solomos (1815 - 1833)</em> [Η ποιητική διαμόρφωση του Σολωμού (1815 -1833)].<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: black">Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Ζάκυνθο, στο χωριό Πισινώντας. <p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: black">Όπως έχει γραφεί, ο Σωκράτης Καψάσκης, άνθρωπος πολυσύνθετος και πολυρυθμικός, «αγαπήθηκε από τις εμμονές του. Δεν ήταν εμμονές τόσο ενός τελειομανούς που αφιερώθηκε σε μια τέχνη, όσο ενός ερωτομανούς που έπαιζε με το γούστο και τις ηλικίες του. Επέλεξε να κάνει ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, μετάφραση, κινηματογράφο, γιατί ο εξωτερικός ρυθμός της εποχής του υπάκουε στο δικό του εσωτερικό κούρδισμα - από καρδιάς πάντοτε».<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: black">Αποχαιρετούμε τον Σωκράτη Καψάσκη με συγκίνηση, μ&#8217; ένα ποίημά του και στη συνέχεια με κάτι από το </span><span lang="EN-US" style="COLOR: black; mso-ansi-language: EN-US">blog</span><span lang="EN-US" style="COLOR: black"> </span><span style="COLOR: black">του π. Παναγιώτη Καποδίστρια. Δεν έχω την άδειά του, θέλω να πω ότι δεν ζήτησα την άδειά του, πιστεύω όμως ότι έχω την εκ των υστέρων συναίνεσή του και τον ευχαριστώ.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><p> </p></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Σωκράτης Καψάσκης<p /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Η ΚΑΛΛΟΝΗ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ<p /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Η καλλονή<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">μετακινείται μες στο χρόνο σαν αιώρα<sup>.<p /></sup></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">γυμνή, ωστόσο αμέριμνη, δεν επιδέχεται άλλη<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">αιτία καμιά του κόσμου<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">-εκτός από το στολισμό της-<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">για να υπάρχει.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Γέρνει στου χρόνου το κενό που την λικνίζει αθόρυβα<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">γυμνή επικίνδυνη και μόνη<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">καθώς σε αιώρα με σκοινί μεταξωτό<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">και μαξιλάρι με παγώνια στο κέντημα.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Φωνές δεν επιδέχεται άλλες<sup>. </sup>τον έρωτα<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">τον ονομάζει φλόγα, βιάζεται πολύ,<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">μέσα στ&#8217; αγκάλιασμά μας τον γυρεύει να κυριέψει<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">πάνω στο αίμα της με τη φωτιά<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">του φόβου της το στερνό τόπο.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Γιατί υπάρχει<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">παντού και πάντοτε βαθύς ο φόβος μα όχι<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">τόσο πολύ βαθύς,<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">έτσι που μ&#8217; ένα τίναγμα φωνής να δώσει πέρα την απόφαση<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">του παραδομού της στο θάνατο, την αγκαλιά μας.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Αμύνεται με τσακίσματα, με τη χάρη της.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Δεν παραδέχεται &#8211;κι ας το υποπτεύεται- πως κάποτε<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">σακατεμένο το σώμα της θα σιγήσει, πως πια<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">στων εποχών δεν θ&#8217; απαντήσει το κάλεσμα, πως πάντοτε<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">δεν θα μυρίζει στο μονοπάτι τον κίνδυνο του λιονταριού, πως ο χρόνος<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">είναι ένας βούρκος που εξαφανίζει όλα τα τιμαλφή,<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">την ομορφιά της.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">Περίπου το υποπτεύεται το ξέρει κι απομένει πια να το παραδεχτεί<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">πως μόνο μες στα μάτια μας<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial">θα επιζήσει.<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><span style="mso-tab-count: 5"> </span>(«Αισθήσεις», 1953)<p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-FAMILY: Arial"><p /></span><span style="FONT-SIZE: 9pt; FONT-FAMILY: Georgia"><font color="#006699">Πέμπτη, 30 Αύγουστος 2007<p /></font></span></p><h3 style="MARGIN: auto 0cm; TEXT-ALIGN: center" align="center"><a name="3877450832715138523"></a><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><a href="http://pakapodistrias.blogspot.com/2007/08/blog-post_2753.html"><font color="#cc0000">Αποχαιρετώντας τον Σωκράτη Καψάσκη</font></a><p /></span></h3><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana">Όσα πιο σεμνά και διακριτικά μπορούσε να γίνει, συνοδεύσαμε χθες το απόγευμα στην ύστατη κατοικία του τον αγαπημένο μας φίλο <strong><span style="FONT-FAMILY: Verdana">ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΨΑΣΚΗ </span></strong>(1928-2007). </span><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana">Δεν είμασταν πολλοί. Λίγοι και καλοί, ως συνήθως μάς ήθελε ο ίδιος. Δίχως πολλά λόγια, δίχως πολλά δάκρυα, μα με σφιγμένα τα χείλη, αποχαιρετώντας τον για ένα ακόμη από τα πολλά του πηγαινέλα, πλήν όμως -φευ!- το τελευταίο... </span><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana">Στην Εκκλησία και στο Κοιμητήρι του Πισινώντα, του γενέθλιου χωριού του, καθώς ο ήλιος έγερνε πίσω από τον αγαπημένο του Βραχιώνα, στα ριζά του οποίου κείται το φιλόξενο πέτρινο σπίτι της Οικογένειας του Σωκράτη, η αγάπη και η φιλία μας για εκείνον πλημμύρισε. Τα παιδιά του, ο <strong><span style="FONT-FAMILY: Verdana">Αλέξανδρος </span></strong>και η <strong><span style="FONT-FAMILY: Verdana">Αντρέα</span></strong>, με την έκπληξη ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, μάς ευχαριστούσαν από καρδιάς για τη συμμετοχή. </span><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana">Μα, πώς ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς; Πώς να μήν παρασταθούμε στην εξόδιο στιγμή του, την παμμέγιστη; Εκείνος πρώτος μάς είχε καταδεχθεί, μάς είχε τιμήσει με τη φιλία και τον ιδιότυπο αυθορμητισμό του! </span><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Verdana"><a href="http://bp1.blogger.com/_wVvxBi28a8Q/RtbCCvhHtNI/AAAAAAAACIE/HmqpWYZxVT8/s1600-h/DSCN0670.JPG"><span style="COLOR: #000066"><shapetype id="_x0000_t75" stroked="f" filled="f" path="m@4@5l@4@11@9@11@9@5xe" coordsize="21600,21600"><stroke joinstyle="miter" /><formulas><f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0" /><f eqn="sum @0 1 0" /><f eqn="sum 0 0 @1" /><f eqn="prod @2 1 2" /><f eqn="prod @3 21600 pixelWidth" /><f eqn="prod @3 21600 pixelHeight" /><f eqn="sum @0 0 1" /><f eqn="prod @6 1 2" /><f eqn="prod @7 21600 pixelWidth" /><f eqn="sum @8 21600 0" /><f eqn="prod @7 21600 pixelHeight" /><f eqn="sum @10 21600 0" /></formulas><path gradientshapeok="t" /><lock aspectratio="t" /></shapetype><shape id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104480580041946322" style="WIDTH: 266.25pt; HEIGHT: 201pt" type="#_x0000_t75"><imagedata src="/C:DOCUME~1VeraLOCALS~1Tempmsohtml11clip_image001.jpg" /></shape></span></a><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana"><p> </p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: #000066; FONT-FAMILY: Verdana">Παρόντες με τον δικό τους τρόπο, δυο αγαπημένοι του (μας) Απόντες: Ο καρδιακός του φίλος ποιητής <strong><span style="FONT-FAMILY: Verdana">Γιώργης Παυλόπουλος,</span></strong> ο οποίος ανήμπορος απ' τα δικά του προβλήματα υγείας, έστειλε ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα και κάπου τριγύρω πρώτη και καλύτερη (αθέατη μολοντούτο), η <strong><span style="FONT-FAMILY: Verdana">κ. Βίκυ</span></strong> η γλυκύτατη σύζυγός του, που έναν ακριβώς χρόνο νωρίτερα (επειδή όλα ανέκαθεν τα διευθετούσε υπέροχα εκείνη) είπε να προηγηθεί στη <em><span style="FONT-FAMILY: Verdana">&quot;Σκάλα&quot;,</span></em> ώστε να προετοιμάσει για τον Σωκράτη ειδικές συναντήσεις με τον Τζόυς, τον Σολωμό, τον Κάλβο, μήπως και τού λυθούν επιτέλους ορισμένες ζωτικές απορίες για τη χάρη τους, για τις οποίες ποτέ δεν έβγαλε άκρη, εδώ κάτω στον θόρυβο του ενταύθα...</span><span style="COLOR: black; FONT-FAMILY: Georgia"><p /></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><p> </p></p><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=186&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=186&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=186&blogId=16 dimitris General Thu, 06 Sep 2007 01:50:17 +0300 DIMITRIS KONIDARIS ΕΚ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟ ΦΩΣ <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">Το περιοδικό <i style="mso-bidi-font-style: normal">Πόρφυρας </i>έχει συμπεριλάβει κατ&#8217; επανάληψη στα τεύχη του συνεργασίες Κύπριων λογοτεχνών, κριτικών, πανεπιστημιακών δασκάλων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς και μελέτες των γνωστότερων νεοελληνιστών για την κυπριακή λογοτεχνία. Δεν είναι πολύς καιρός που αφιέρωσε σελίδες του τεύχους 111 στο εύρημα του Λεύκιου Ζαφειρίου, την καλβική ωδή «Ελπίς πατρίδος», και λίγο παλαιότερα το πολυσέλιδο 105<sup>ο</sup> τεύχος του στη γλυκεία χώρα Κύπρο. </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify" /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">Είναι εδραιωμένη η πίστη των συντελεστών του περιοδικού ότι η Κύπρος είναι το έτερο απώτατο άκρο του ελληνισμού, το νοτιοανατολικό, και ότι κάποια κοινή ακριτική μοίρα την συνδέει με την Κέρκυρα, το βορειοδυτικό άκρο του&#8729; επίσης, αποτελεί πεποίθησή τους ότι το φως το ιλαρό αναμένεται να ξεχυθεί από το μαρτυρικό νησί που επιμένει να αντιστέκεται στις ποικιλόμορφες πιέσεις, εξωτερικές και ενδογενείς, πράγμα που καταδηλώνεται από τη λογοτεχνική παραγωγή του.</p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify" /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">Ο <strong>Κυριάκος Χαραλαμπίδης,</strong> στην ποίηση και την ποιητική του οποίου είναι αφιερωμένο το νέο τεύχος του <b style="mso-bidi-font-weight: normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal">Πόρφυρα</i> (Νο 124, Ιούλιος &#8211; Σεπτέμβρης 2007), </b>που θα κυκλοφορήσει στο επόμενο διάστημα, αποτελεί μία από τις αυθεντικότερες και καθαρότερες ποιητικές φωνές του οικουμενικού ελληνισμού&#8729; απηχεί τη σπαρακτική κραυγή διαμαρτυρίας της καθημαγμένης Κύπρου, και τα έργα του συνιστούν μία από τις πλέον ελπιδοφόρες μαρτυρίες της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Ποιητής προ πολλού καταξιωμένος, συγκεντρώνει στις ποιητικές συλλογές του ό,τι πιο ρωμαλέο και εύχυμο έχει να επιδείξει η ελληνική ποιητική παραγωγή των τελευταίων σαράντα ετών: τα πάθη του ελληνισμού, επικεντρωμένα στο δράμα της<span style="mso-spacerun: yes"> </span>Κύπρου&#8729; την ακολουθία μιας λαμπρής παράδοσης που με αφετηρία την αρχαιότητα ξετυλίγει το νήμα της έως σήμερα, αγγίζοντας στο τελευταίο στάδιό της τις μεγάλες μορφές του Διονυσίου Σολωμού, του Ανδρέα Κάλβου, του Κ.Π. Καβάφη, του Τάκη Παπατσώνη και του Γιώργου Σεφέρη&#8729; την ευλαβική συνέχεια της θεραπείας και της καλλιέργειας της ελληνικής γλώσσας&#8729; την καινή θεώρηση της ιστορίας σε μια πρωτότυπη και βαθιά ερωτική αντίστιξη προς το μύθο, με τη μεγαλόπνοη και λυτρωτική μεθιστορική πρότασή του. Εκείνο, ωστόσο, που στεφανώνει το όλο έργο του και του δίνει ιδιότυπη πνοή είναι το νέο ήθος που εκλύει, ήθος τιμωρό και συνάμα ανεξίκακο, απαιτητικό της απόδοσης δικαίου και από κοινού ήθος συγγνώμης.</p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify" /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 27pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">Τα κείμενα του τεύχους υπογράφουν οι: <b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%">Σπύρος Α. Ευαγγελάτος, Σ.Ν. Φιλιππίδης,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Γιώργος Κεχαγιόγλου, Μ.Γ. Μερακλής, Ανθούλα Δανιήλ, Λευτέρης Παπαλεοντίου,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Νάκης Σκορδίλης, Κώστας Μπαλάσκας, Μιχάλης Τσιανίκας, Δώρα Μέντη, Ζήνων Ζανέτος,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Ευριπίδης Κλεόπας, Ανδρέας Βοσκός,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Ρίτσα Φράγκου &#8211; Κικίλια, Λουίζα Χριστοδουλίδου, Αγάθη Γεωργιάδου, </span></b><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%; mso-ansi-language: EN-US">Martin</span></b><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%"> </span></b><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%; mso-ansi-language: EN-US">McKinsey</span></b><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%">,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Ανδρέας Χατζησάββας, Σάββας Παύλου,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Δημήτρης Κοσμόπουλος,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Νίκος Πετράκης,<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i>Χρήστος Σιοπαχάς, Γιώργος Κ. Μύαρης, </span></b><span style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%">ενώ συμπεριλαμβάνονται και ανέκδοτα ποιήματα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη.</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 27pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="FONT-SIZE: 11pt; LINE-HEIGHT: 150%"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><p /></i></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">Θεωρούμε ότι με το τεύχος αυτό δεν τιμάται μόνο ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, αλλά στο πρόσωπό του τιμάται η μαχόμενη λογοτεχνία του νησιού του&#8729; κυρίως όμως ευελπιστούμε ότι το κυπριακό φως θα φωτίσει τη ζοφερή ατμόσφαιρα της Αττικής, η οποία θα καταδεχτεί να ακούσει τη φωνή του με την προσοχή που της αξίζει.</p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 18pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><p> </p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><p> </p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><p> </p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%"><p> </p></p><br/> http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=180&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=180&blogId=16 http://www.poeticanet.com/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=180&blogId=16 dimitris General Tue, 24 Jul 2007 00:15:52 +0300 DIMITRIS KONIDARIS