Print article

Responses to American Poetry

The aim of this online space is to host the research work of university students or young scholars as this emerges from larger projects focusing on the American poetry scene. The objective of this initiative is to bring this kind of research activity to the attention of the general public in an attempt to further promote the exchange of ideas with regard to the process of reading, understanding and appreciating poetry writing.


Tatiani Rapatzikou 
(Associate Professor, School of English, Aristotle University of Thessaloniki, Greece; Advisor and initiative co-ordinator




Sofia Koudouni


Translating Poetry: Diane Wakoski’s “Belly Dancer”


Belly Dancer

Can these movements which move themselves
be the substance of my attraction?
Where does this thin green silk come from that covers my body?
Surely any woman wearing such fabrics
would move her body just to feel them touching every part of her.

Yet most of the women frown, or look away, or laugh stiffly.
They are afraid of these materials and these movements
in some way.
The psychologists would say they are afraid of themselves, somehow.
Perhaps awakening too much desire—
that their men could never satisfy?
So they keep themselves laced and buttoned and made up
in hopes that the framework will keep them stiff enough not to feel the whole

In hopes that they will not have to experience that unquenchable
desire for rhythm and contact.

If a snake glided across this floor
most of them would faint or shrink away.
Yet that movement could be their own.
That smooth movement frightens them—
awakening ancestors and relatives to the tips of the arms and toes.

So my bare feet
and my thin green silks
my bells and finger cymbals
offend them—frighten their old-young bodies.
While the men simper and leer—
glad for the vicarious experience and exercise.
They do not realize how I scorn them;
or how I dance for their frightened,
unawakened, sweet


Χορεύτρια της κοιλιάς

Μπορούν αυτές οι κινήσεις, οι ελεύθερα κινούμενες
να είναι η ουσία της έλξης μου;
Από πού να’ ναι αυτό το λεπτό πράσινο μετάξι που καλύπτει το σώμα μου;
Σίγουρα όποια γυναίκα και να φορούσε τέτοια υφάσματα
θα λικνιζόταν απλώς και μόνο για να τα νιώσει ν’ αγγίζουν κάθε της σημείο.

Παρόλα αυτά, οι περισσότερες συνοφρυώνονται ή αποστρέφουν το βλέμμα ή γελούν βεβιασμένα.
Τις φοβίζουν αυτά τα υλικά κι αυτές οι κινήσεις
κατά μία έννοια.
Οι ψυχολόγοι θα έλεγαν ότι οι ίδιοι τους οι εαυτοί τις φοβίζουν, κατά κάποιον τρόπο.
Μην τυχόν και πόθο υπερβολικό ξυπνήσουν –
τον οποίο οι άντρες τους ποτέ δεν θα ικανοποιήσουν;
Οπότε παραμένουν σφιχτοδεμένες και κουμπωμένες και καλοφτιαγμένες
ελπίζοντας ότι το πλαίσιο θα τις κρατήσει αρκετά άκαμπτες ώστε να μη νιώσουν ολόκληρη την καταγραφή.
Ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί να βιώσουν αυτήν την ακόρεστη
επιθυμία για ρυθμό κι επαφή.

Αν ένα φίδι γλιστρούσε πάνω στο πάτωμα
οι περισσότερες θα λιποθυμούσαν ή θα μαζεύονταν.
Ωστόσο αυτή η κίνηση θα μπορούσε να είναι δική τους.
Αυτή η απαλή κίνηση τις φοβίζει –
Ξυπνώντας προγόνους και συγγενείς στις άκρες των χεριών και των ποδιών.

Γι’ αυτό και τα γυμνά μου πόδια
και τα λεπτά πράσινα μετάξια
τα κουδουνάκια και τα κύμβαλα που παίζω στα δάχτυλά μου
τις προσβάλλουν – φοβίζουν τα γερασμένα-νεανικά κορμιά τους.
Ενώ οι άντρες χαμογελούν φιλάρεσκα και κοιτάζουν λάγνα –
χαρούμενοι για τη λαθραία εμπειρία και εξάσκηση.
Δεν συνειδητοποιούν πόσο τους περιφρονώ·
ή πως χορεύω για τις φοβισμένες,
ακόμα σε λήθαργο, γλυκές
γυναίκες τους.


In order to access the poem please go to:

Diane Wakoski "Belly Dancer":