Print article

Responses to American Poetry

The aim of this online space is to host the research work of university students or young scholars as this emerges from larger projects focusing on the American poetry scene. The objective of this initiative is to bring this kind of research activity to the attention of the general public in an attempt to further promote the exchange of ideas with regard to the process of reading, understanding and appreciating poetry writing.


Tatiani Rapatzikou 
(Associate Professor, School of English, Aristotle University of Thessaloniki, Greece; Advisor and initiative co-ordinator





Translating Poetry: Frank O’Hara’s “Why I Am Not a Painter”

Γιατί δεν Είμαι Ζωγράφος

Δεν είμαι ζωγράφος, είμαι ποιητής.
Γιατί; Θα προτιμούσα νομίζω να είμαι
ζωγράφος, μα δεν είμαι. Να,

για παράδειγμα, ο Μάικ Γκόλντμπεργκ
αρχίζει έναν πίνακα. Περνάω να τον δω.
 «Κάτσε και βάλε κάτι να πιείς»
λέει. Πίνω· πίνει κι αυτός. Κοιτάζω
τον πίνακα. «Έχεις στον πίνακα ΣΑΡΔΕΛΕΣ»
«Ναι, χρειαζόταν κάτι εκεί.»
«Ω.» Φεύγω και οι μέρες περνάνε
και περνάω ξανά να δω. Ο πίνακας
προχωράει, κι εγώ φεύγω, και οι μέρες
περνάνε. Περνάω να τον δω. Ο πίνακας έχει
τελειώσει. «Πού είναι οι ΣΑΡΔΕΛΕΣ;»
Έχουν απομείνει μόνο
κάποια γράμματα, «Ήταν φορτωμένο», λέει ο Μάικ.

Κι εγώ; Μια μέρα σκέφτομαι
ένα χρώμα: πορτοκαλί. Γράφω έναν στίχο
για το πορτοκαλί. Δεν αργεί να γεμίσει ολόκληρη
η σελίδα με λέξεις, όχι στίχους.
Κι άλλη σελίδα. Θα έπρεπε να έχει
πολύ παραπάνω, όχι πορτοκαλί,
λέξεις, για το πόσο τρομερό είναι το πορτοκαλί
και η ζωή. Περνάνε μέρες. Είναι και
πεζό, είμαι πραγματικός ποιητής. Το έργο μου
έχει τελειώσει και ακόμα να μιλήσω
για το πορτοκαλί. Δώδεκα ποιήματα, τα ονομάζω
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ. Και μια μέρα σε μία γκαλερί
Βλέπω τον πίνακα του Μάικ, με τίτλο ΣΑΡΔΕΛΕΣ.

Why I am not a Painter

I am not a painter, I am a poet.
Why? I think I would rather be
a painter, but I am not. Well,

for instance, Mike Goldberg
is starting a painting. I drop in.
"Sit down and have a drink" he
says. I drink; we drink. I look
up. "You have SARDINES in it."
"Yes, it needed something there."
"Oh." I go and the days go by
and I drop in again. The painting
is going on, and I go, and the days
go by. I drop in. The painting is
finished. "Where's SARDINES?"
All that's left is just
letters, "It was too much," Mike says.

But me? One day I am thinking of
a color: orange. I write a line
about orange. Pretty soon it is a
whole page of words, not lines.
Then another page. There should be
so much more, not of orange, of
words, of how terrible orange is
and life. Days go by. It is even in
prose, I am a real poet. My poem
is finished and I haven't mentioned
orange yet. It's twelve poems, I call
it ORANGES. And one day in a gallery
I see Mike's painting, called SARDINES.


In order to access the poem please go to:

Frank O'Hara "Why I am not a painter":